Ik heb heel lang gewacht op dat moment waarop alles duidelijk zou zijn.
Dat je ineens weet: dit is het. Dit ga ik doen.
Maar dat moment kwam niet.
Ik heb van alles geprobeerd om het te vinden. Meditatie, opleidingen, loopbaantrajecten. Het gaf me inzichten, dat wel. Ik leerde mezelf beter kennen, kreeg meer gevoel bij wat voor mij belangrijk is.
En toch voelde het alsof ik met een enorme puzzel op schoot zat, zonder te weten hoe het plaatje eruit moest zien.
Op een gegeven moment was ik het wachten een beetje zat.
Dus besloot ik gewoon iets op te pakken. Niet omdat het ergens toe moest leiden, maar omdat ik er zin in had.
Dat begon met nagels lakken. Gewoon omdat ik het leuk vond. Even nergens over nadenken, alleen maar bezig zijn met iets maken.
Van daaruit kwam het idee om er iets mee te doen. Nagels verkopen. Daarna kwam het schrijven weer terug. Toen ontstond het idee voor kleine cadeautjes. En voor die cadeautjes weer kaartjes.
Zo schoof het langzaam door.
Achteraf zie ik pas hoe die stukjes elkaar vonden.
Maar op het moment zelf voelde het niet als een plan. Het was meer: dit vind ik leuk, laat ik dat eens doen.
En nu zit ik hier, tussen mijn papier, kaartjes en ideeën.
Is dit mijn uiteindelijke bestemming? Geen idee.
Maar als ik hiermee bezig ben, verdwijnt de rest even. Dan klopt het.
Misschien verandert het over een tijd weer.
Maar dat hoeft blijkbaar geen probleem te zijn.
Ik ben in ieder geval gestopt met wachten tot ik het hele plaatje zag.
En begonnen met één stukje dat goed voelde.
Reactie plaatsen
Reacties