Ik kijk naar de mens als een samenwerking tussen lichaam, geest en ziel.

Met ziel bedoel ik niet iets zweverigs, maar je ware natuur — wie je eigenlijk bent.

 

Je lichaam en je geest hebben een andere taak.

Zij zijn vooral gericht op overleven.

 

Ons systeem scant voortdurend op gevaar en probeert patronen te maken die ons helpen veilig te blijven.

Dat is eigenlijk heel slim.

Veel van die patronen zijn ooit ontstaan omdat ze nodig waren om met een situatie om te gaan.

Maar later in het leven kunnen diezelfde patronen gaan knellen.

 

Waarom veranderen vaak niet lukt

In onze maatschappij ligt de nadruk vaak op denken, willen en veranderen.

Als iets niet goed gaat, proberen we het op te lossen met ons hoofd.

We analyseren, maken plannen en proberen ons gedrag aan te passen.

 

Maar veel patronen zitten niet alleen in ons denken.

Ze zitten ook opgeslagen in ons lichaam.

 

Als een gevoel geen ruimte heeft gekregen, blijft het systeem dat patroon vaak herhalen.

Dan wordt veranderen een gevecht in je hoofd.

 

Hoe ik dit ben gaan zien

Mijn kijk op patronen komt niet alleen uit boeken of opleidingen.

In de loop der jaren heb ik verschillende coachingsopleidingen gevolgd, maar ik merkte dat veel methodes vooral vanuit het hoofd werken.

Het echte leren gebeurde voor mij in het leven zelf.

 

Ik merkte dat inzicht alleen niet genoeg was.

Pas wanneer er ruimte kwam om het gevoel eronder te voelen, kon mijn lichaam het ook loslaten.

En vanaf dat moment werd het makkelijker om andere keuzes te maken.

 

Niet omdat ik mezelf veranderde, maar omdat ik begon te zien welk patroon zich steeds herhaalde.

 

Wat er dan gebeurt

Wanneer een patroon zichtbaar wordt en er ruimte komt voor het gevoel dat eronder zit, kan er iets verschuiven.

Het lichaam hoeft het oude patroon niet meer vast te houden.

 

En vanaf daar ontstaat vaak iets eenvoudigs maar krachtigs:

ruimte om weer te leven vanuit wie je eigenlijk bent.