Spiritualiteit.
Een woord waar je tegenwoordig bijna je excuses voor moet maken.
Want voor je het weet denken mensen aan Ibiza, ceremonies en vrouwen die hun aura laten uitvegen met een veer.
Voor mij is het een stuk simpeler.
Spiritualiteit zit niet in wat je doet, maar in hoe je aanwezig bent.
Niet zwevend of “aligned”, maar gewoon met twee voeten op de grond.
Het zit in de afwas doen en ondertussen voelen dat je eigenlijk verdrietig bent.
In merken dat je geïrriteerd bent, zonder jezelf meteen af te leiden.
In die gedachte: ik ben niet goed genoeg en dan zien: oh ja, daar is dat stemmetje weer.
Niet wegduwen.
Niet oplossen.
Maar gewoon laten bestaan.
Spiritualiteit is geen ontsnapping aan het leven.
Het is erin blijven, ook als het schuurt.
Je hoeft het niet mooier te maken dan het is.
Je hoeft niets te verzachten met rituelen of mooie woorden.
Soms is het gewoon: vandaag is zwaar.
En dat is al genoeg.
Dus ja, je mag spiritueel zijn.
In een joggingbroek,
met een hoofd vol twijfel, tijdens het tandenpoetsen of in de auto.
Je hoeft nergens heen.
Je hoeft niets te fixen.
Je hoeft alleen maar aanwezig te zijn bij jezelf.
Reactie plaatsen
Reacties