Waarom je niet de enige bent die aanmoddert.
Ken je dat? Dat je naar iemand kijkt en denkt: die heeft het goed voor elkaar.
Alsof alles klopt. Zelfvertrouwen, werk, leven. Alsof het bij die ander gewoon vanzelf gaat.
En ergens daaronder sluipt dan die gedachte naar binnen: waarom lukt het mij niet zo?
Ik heb dat ook gedacht. Best vaak eigenlijk.
Totdat je iemand beter leert kennen. Of gewoon eens een eerlijk gesprek hebt.
En dan verschuift er iets.
Dan hoor je ineens over twijfels, vermoeidheid, gedoe, oude patronen die steeds terugkomen. Dingen die je zelf ook kent, maar waarvan je dacht dat jij daar een uitzondering in was.
En dan zie je het ineens anders.
Niet iedereen heeft het voor elkaar.
We laten alleen niet alles zien.
We zijn allemaal anders, dat klopt. Maar ergens ook verrassend hetzelfde.
Iedereen zoekt, twijfelt, probeert, struikelt en begint weer opnieuw. Alleen de één praat er makkelijker over dan de ander.
Misschien is dat wel het verschil.
Niet dat de één het beter doet, maar dat het bij de ander minder zichtbaar is.
En soms heb je zo’n gesprek waarin dat ineens duidelijk wordt.
Dat iemand iets deelt waarvan je denkt: oh… jij ook.
En dat er dan iets ontspant. Alsof je even niet meer de enige bent die het niet allemaal op orde heeft.
Misschien is dat genoeg.
Niet dat alles opgelost is, maar dat je merkt dat je er niet alleen in staat.
Reactie plaatsen
Reacties